Werken met mensen die niet meer beter worden, is bijzonder. Het is vaak verdrietig, maar ook heel waardevol. Verpleegkundigen maken in die laatste dagen soms dingen mee die ze nooit meer vergeten.
Een hospiceverpleegkundige uit de Verenigde Staten deelt nu een ervaring die haar al jaren opvalt. Volgens haar maken veel mensen vlak voor hun overlijden hetzelfde bijzondere gebaar.
Opvallend moment
Katie Duncan werkt in de Amerikaanse staat Maryland als hospiceverpleegkundige en ‘death care coach’. Ze begeleidt mensen in de laatste fase van hun leven.
In al die jaren zag ze iets opvallends steeds terugkomen. Veel patiënten maken kort voor hun overlijden een reikende beweging.
In een video op TikTok vertelt ze daarover. “In mijn ervaring komt dit heel vaak voor,” zegt ze. “Je ziet letterlijk iemand omhoog reiken, alsof hij iemands hand wil vasthouden of iets in de lucht probeert aan te raken.”
@catherineduncanmabcc There’s something that happens right before death that I’ve witnessed as a hospice chaplain. A thinning. Like the veil between this world and the next grows fragile you can almost see through it. The room changes — a light around the person brightens. The dying grow quiet in a way the living never do. Like they’re already listening to something we can’t hear. They reach for people who aren’t there. Spirits, angels enter the room. A warmth fills the room without a source. A silence that somehow hums. And the face — the face goes somewhere else entirely. Somewhere peaceful. Somewhere that looks, somehow, like recognition. Like the ordinary world is stepping aside to make room for something ancient and immense. The air itself holds something holy. And in that luminous space between one breath and the next, something sacred passes through. Something that has always been waiting — just on the other side.
♬ original sound – Catherine Duncan
Bijzondere ervaringen
Volgens Katie gebeurt dat soms tegelijk met wat zorgverleners ‘einde-levensvisioenen’ noemen. “Mensen vertellen dan dat ze iemand zien, zoals een overleden dierbare, een huisdier, of zelfs een engel of een licht. Soms zeggen ze niets, maar doen wel het gebaar, alsof ze iets bijzonders voelen.”
Katie werkte eerder in ziekenhuizen, de thuiszorg en verpleeghuizen. Een duidelijke medische verklaring voor dit gedrag is er niet. Toch zeggen veel mensen die in de palliatieve zorg werken dat ze dit vaker hebben gezien.
Wat haar vooral opvalt, is de rust die patiënten op dat moment vaak uitstralen. “Ze lijken dan niet angstig,” zegt Katie.
“Vaak straalt het juist rust uit. Wat het ook is, het lijkt mensen op een of andere manier gerust te stellen.”
Ze voegt eraan toe: “Het is een van de dingen die we als zorgverleners mogen zien in ons werk. Het maakt je stil en dankbaar.”
Veel herkenning
De video van Katie werd veel bekeken en zorgde voor honderden reacties. Veel mensen herkenden wat zij vertelde en deelden hun eigen ervaringen.
“Mijn vader strekte zijn armen uit,” schreef iemand. “Daarvoor kon hij ze al een tijd niet meer bewegen.” Een ander reageerde: “Het voelde alsof hij ergens naartoe werd uitgenodigd. Ik wilde dat moment niet verstoren.”
Ook waren reacties te lezen als: “Ze reiken naar de hemel.” En: “Het voelde heilig.”Hoewel er geen medische verklaring is voor dit bijzondere gebaar, herkennen veel nabestaanden en zorgverleners het moment.
Voor sommige mensen brengt die gedachte troost in een moeilijke tijd. Anderen zien het vooral als een bijzonder verschijnsel waar nog geen duidelijk antwoord op bestaat.
Tevreden over het artikel? Maak kennis met de auteur.
Hoi. Ik ben Mischa Petersen, altijd nieuwsgierig en vol vragen. Als onderzoeksjournalist duik ik diep in elk verhaal, op zoek naar de naakte waarheid. Dit artikel? Een klein stukje van mijn wereld, recht uit het hart.
