Shorttracker Sven Roes heeft voor het eerst zelf gereageerd sinds zijn vermissing. De 26-jarige sporter, die zondag terugkeerde naar Nederland, deelt op Instagram een open en emotioneel bericht over de moeilijke periode die hij heeft doorgemaakt.
Volgens Sven deed hij de afgelopen maanden alsof het goed met hem ging. Maar achter die glimlach ging veel verdriet schuil.
Persoonlijk bericht
“De afgelopen maanden, misschien zelfs jaren, heb ik gedaan alsof het goed met me ging. Of misschien wilde ik dat zelf ook heel graag geloven.”
Na meerdere operaties, blessures en het mislopen van de Olympische Spelen raakte hij steeds verder de moed kwijt.
Terwijl hij een seizoen eerder nog tweede werd op het EK, leek zijn droom steeds verder uit beeld te raken.
“Mijn lichaam, en vooral mijn heup, heeft me al jaren tegengewerkt. Ik wilde blijven presteren. Ik wilde mensen trots maken. Ik wilde mijn familie niet teleurstellen. Daardoor vergat ik mezelf. Ik bleef zeggen dat het goed ging, terwijl ik vanbinnen langzaam kapotging.”
Jarenlang zette Sven alles op alles om zijn grote doel te bereiken. “Ik heb jarenlang geloofd dat als ik maar hard genoeg werkte, ik mijn droom zou waarmaken: olympisch goud. Ik weet hoe hard ik daarvoor heb gewerkt. Juist daarom was het zo moeilijk om te accepteren dat mijn lichaam me steeds opnieuw in de steek liet.”
‘Mezelf niet meer’
Uiteindelijk raakte hij zichzelf helemaal kwijt. “De Sven die ik altijd was, raakte ik kwijt. Ik herkende mezelf niet meer.”
Zijn familie voelde dat er iets mis was en vroeg regelmatig hoe het met hem ging. Toch hield Sven zijn gevoelens voor zichzelf.
“Mijn familie merkte dat er iets niet klopte en vroeg regelmatig hoe het met me ging. Maar ik kon niet eerlijk zijn. Ik wilde hen geen zorgen geven. Ik wilde sterk zijn. Achteraf besef ik dat ik ze daarmee juist meer pijn heb gedaan.”
Gevlucht
Op een gegeven moment zag hij geen uitweg meer. “Op een gegeven moment werd alles me te veel. Ik zag geen uitweg meer en ben gevlucht.”
Vrijwel direct daarna kreeg hij spijt van zijn beslissing. Hij nam weer contact op met zijn familie om te laten weten dat hij veilig was. “Ik liet weten dat ik veilig was, maar ook dat ik niet meer wist hoe ik verder moest.”
‘Dat besef brak me’
Juist in die moeilijke periode ontdekte hij iets wat hem diep raakte. “Toen ontdekte ik iets wat ik veel eerder had moeten beseffen: mijn familie gaf helemaal niet om prestaties of medailles. Ze wilden mij gewoon terug. Dat besef brak me.”
Met zijn openhartige bericht laat Sven zien hoe zwaar de druk van topsport kan zijn. Tegelijkertijd spreekt uit zijn woorden ook veel dankbaarheid voor de steun van zijn familie, die hem uiteindelijk weer thuis wist te krijgen.
Tevreden over het artikel? Maak kennis met de auteur.
Hoi. Ik ben Mischa Petersen, altijd nieuwsgierig en vol vragen. Als onderzoeksjournalist duik ik diep in elk verhaal, op zoek naar de naakte waarheid. Dit artikel? Een klein stukje van mijn wereld, recht uit het hart.
