Het verdriet in Axel is bijna niet in woorden uit te drukken. Zondagavond kwamen honderden mensen samen voor een stille tocht ter nagedachtenis aan de drie overleden leerlingen en schooldirectrice Joyce van Driel van basisschool De Warande.
Overal waren witte bloemen, knuffelbeertjes en witte ballonnen te zien. Het dorp liet daarmee zien dat de slachtoffers niet worden vergeten.
Axel komt samen
Al ruim voor de start van de tocht stroomde het plein bij Pot Interieur aan de Nieuwendijk vol Jong en oud waren aanwezig.
Ouders met kinderen, tieners, ouderen en complete gezinnen kwamen samen om hun medeleven te tonen.
Vrijwel iedereen was in het wit gekleed. Dat was een wens van de families. Sommigen hadden een witte roos bij zich, anderen droegen een knuffelbeertje of hielden een witte ballon vast.
Nog voordat de tocht begon, was duidelijk hoeveel impact het drama heeft gehad. Het leek alsof heel Axel was uitgelopen om de slachtoffers te herdenken en de nabestaanden een hart onder de riem te steken.
Stilte
Voor de start werden woorden van dank uitgesproken voor de hulpverleners die donderdag als eerste aanwezig waren bij het ongeluk. Ook werd stilgestaan bij het enorme verdriet van de getroffen families.
Daarna kwam de stoet in beweging. Voorop liepen waarnemend burgemeester Franc Weerwind, Commissaris van de Koning Hugo de Jonge en schoolbestuurder Sjoerd Sanderse.
Achter hen liepen honderden mensen. Er werd nauwelijks gesproken. Mensen liepen hand in hand, sloegen een arm om elkaar heen of wandelden zwijgend naast elkaar.
Verdriet
Ook langs de route was de impact van het drama zichtbaar. Bij verschillende huizen hing de vlag halfstok. Bewoners stonden in deuropeningen, op stoepen en achter ramen terwijl de stille stoet voorbijtrok.
Dezelfde boodschap was overal voelbaar: Axel rouwt. Het verdriet was overal zichtbaar en vooral te voelen.
Emotioneel moment
Het meest aangrijpende moment volgde toen de stoet de basisschool bereikte. Uit de luidsprekers klonk Tears in Heaven van Eric Clapton. Veel aanwezigen konden op dat moment hun emoties moeilijk bedwingen.
Bij het muurtje voor de school legde mensen hun witte roos of knuffelbeertje neer. Langzaam ontstond een indrukwekkende plek vol bloemen, kaarsen en persoonlijke herinneringen.
‘Dit kun je niet alleen dragen’
Bij de school sprak waarnemend burgemeester Franc Weerwind de aanwezigen toe. Hij bedankte iedereen voor hun komst en benadrukte hoe groot de betrokkenheid in Zeeland is.
Hij stond niet alleen stil bij de overleden kinderen en hun directeur, maar ook bij de leerlingen die het ongeluk hebben meegemaakt, de kinderen die nog in het ziekenhuis liggen en de leerkrachten die maandag weer voor de klas staan.
Een zin raakte veel aanwezigen. “Dit kun je niet alleen dragen, maar wel samen.” Volgens Weerwind is het belangrijk dat de getroffen families, kinderen en medewerkers ook de komende tijd steun blijven voelen.
“Niet alleen vandaag en morgen, maar ook daarna. Het is zwaar, pijnlijk en het laat een leegte achter,” aldus de waarnemend burgemeester.
Belangrijke oproep
Weerwind eindigde met een boodschap: “Je sterft twee keer. Een keer fysiek en een keer als je naam niet meer wordt genoemd.”
Daarom moeten de namen van de kinderen en hun directrice volgens hem genoemd blijven worden. “Om te blijven herinneren wie ze waren.”
Laatste groet
Aan het einde van de herdenking kregen de aanwezigen nog een keer de kans om afscheid te nemen.
Veel mensen vielen elkaar in de armen. Hier en daar klonk gesnik. Anderen keken zwijgend omhoog terwijl de ballonnen steeds kleiner werden.
Tevreden over het artikel? Maak kennis met de auteur.
Hoi. Ik ben Mischa Petersen, altijd nieuwsgierig en vol vragen. Als onderzoeksjournalist duik ik diep in elk verhaal, op zoek naar de naakte waarheid. Dit artikel? Een klein stukje van mijn wereld, recht uit het hart.
