Sommige gesprekken krijgen achteraf ineens een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor een podcast waarin Ben Saunders afgelopen zomer uitgebreid over zijn leven sprak.
Op 8 juli 2026 verscheen een aflevering van de Femke van Liempt Podcast met Ben als gast. Het werd een openhartig gesprek van bijna een uur.
Ben vertelde over de enorme achtbaan waarin hij na The Voice of Holland terechtkwam. Ook zijn gezin, de druk van de media en zijn lichamelijke en mentale gezondheid kwamen aan bod.
Maar tegen het einde van het gesprek stelt Femke hem een bijzondere vraag. Een vraag die na zijn overlijden extra binnenkomt.
Wat wilde Ben nog in het leven?
Femke vraagt Ben eerst of er nog dingen zijn die hij heel graag zou willen in zijn leven. Zijn antwoord is eigenlijk heel eenvoudig.
Ben droomde niet over grote successen of nog meer bekendheid. Hij wilde verhuizen en vooral gelukkig zijn met zijn gezin. „Ja, verhuizen natuurlijk.”
Daarna vertelt hij wat voor hem echt belangrijk was: „En ik wil gewoon lang en gelukkig worden met mijn vrouw en mijn kinderen.”
Voor de rest hoefde het voor Ben allemaal niet zo ingewikkeld te zijn. „En voor de rest maakt me niet uit wat te doen. Dat zijn de belangrijkste dingen.”
Dan volgt die ene vraag
Even later krijgt het gesprek een opvallende wending. Femke begint voorzichtig over de dood.
Ze benadrukt dat ze hoopt dat Ben heel oud mag worden, maar vraagt hem vervolgens hoe hij later herinnerd zou willen worden.
„Want stel, zeg maar, jij komt over… nou, laten we zeggen: ik hoop dat je heel oud mag worden, maar je komt te overlijden.”
Daarna volgt de vraag: „Hoe zou jij dan willen dat mensen jou onthouden?” Het antwoord van Ben is opvallend nuchter.
„Eh, dat maakt me niet uit. Zolang mijn naasten maar vonden dat ik goed genoeg was. Mijn familie en mijn vrienden, de rest dat maakt niet uit.”
Wat onbekenden van hem vonden, hield hem naar eigen zeggen niet zo bezig. „Want eh ja, het heeft me nooit echt geboeid wat mensen van mij vonden, zeg maar.”
Familie en vrienden
Femke vraagt daarop verder. Als het oordeel van zijn familie en vrienden voor hem wél belangrijk was, hoe zouden zij Ben dan omschrijven? Ben weet het niet direct.
Wel vertelt hij met een lach dat hij binnen zijn familie soms als het buitenbeentje werd gezien. „Ik heb geen idee. Ja, familie noemt mij wel vaak het zwarte eendje, dus.”
Dat paste volgens Ben eigenlijk ook wel bij hem. Hij koos graag zijn eigen weg en liet zich niet gemakkelijk vertellen wat hij moest doen.
„Ja, zeker, zeker. Want ik doe gewoon mijn eigen dingen. Ik ben geen volger en eh, ik ben heel standvastig ook.”
Woorden die nu anders klinken
Toen de aflevering op 8 juli verscheen, kon niemand weten dat deze vraag zo kort daarna een heel andere betekenis zou krijgen. Ben overleed in september op 43-jarige leeftijd.
Juist daarom vallen zijn woorden nu extra op. Wanneer hem wordt gevraagd wat hij nog uit het leven wilde halen, noemt hij geen grote podia, prijzen of nieuwe successen.
Hij wilde verhuizen. Gelukkig zijn. En vooral oud worden met zijn vrouw en zijn kinderen waar hij zo dol op was.
En wanneer hem wordt gevraagd hoe de rest van Nederland hem later moest herinneren, bleek dat voor hem nauwelijks belangrijk. Het waren zijn naasten die telden.
Zijn familie en vrienden moesten uiteindelijk maar één ding van hem kunnen zeggen: dat Ben voor hen goed genoeg was.
Misschien vertelt juist dat antwoord wel meer over hem dan alle successen die hij tijdens zijn leven behaalde.
Tevreden over het artikel? Maak kennis met de auteur.
Hoi. Ik ben Mischa Petersen, altijd nieuwsgierig en vol vragen. Als onderzoeksjournalist duik ik diep in elk verhaal, op zoek naar de naakte waarheid. Dit artikel? Een klein stukje van mijn wereld, recht uit het hart.
